Vakantie 2024
Even rekenen: hoe lang wacht een gemiddeld mens op vakantie? En wie is een gemiddeld mens? Iemand die 20 verlofdagen per jaar heeft en netjes kreunt onder het 9-tot-5-ritme?
Dan behoren wij tot die kudde. Tot die grote massa.
Een jaar wachten dus. Men zegt dat het de kunst is om iets passievol te doen, om ervoor te zorgen dat je het elke dag fijn hebt. Maar misschien ben ik geen grote kunstenaar dan.
Als ik ’s ochtends onder de douche sta op een doordeweekse dag, kijk ik soms naar mijn armen en benen en vertel ik mezelf dat ik blij mag zijn dat ze functioneren. Kijkend naar mijn mooie gezin zingt mijn hart en ben ik zeker dankbaar.
Maar... de grote maar... ik zeur te veel, en dat komt vaak door het werk. Geen passie, wel geld, zekerheid en mooie mensen om me heen. Het zal voor altijd een dilemma zijn, en wie weet kom ik in de aankomende zonnige tijd een stukje dichter bij de waarheid.
“The truth within me”, zoals dat zo heerlijk cheesy klinkt in het Engels.
Ongeveer een week voor de vertrekdatum waren de eerste sporen van vakantiestress zichtbaar: eindeloze slierten van notitielijstjes en boodschappen, dansend door mijn overactieve brein. En heeft dat gestress nut? Absoluut niet! Tijdens de Dodentocht 2023 had ik geen reservesokken bij! Ik herhaal: reservesokken! Dat was veruit het belangrijkste item op de plusminus veertien verschillende lijstjes die zorgvuldig werden opgesteld in maanden tijd. Gelukkig heb ik een rots van een partner die me op tijd en stond rust inblaast. Kleine stootjes lucht, heel voorzichtig, zoals een fietsband oppompen.
Gepakt en gezakt, vier nieuwe banden onder de overvolle auto en de ANWB-pas binnen handbereik, rolden we ons dorpje uit. Bij de lokale supermarkt gilde mijn miniblaas al paniekerig — dit werd pipistop 1. De iPad van onze zoon draaide overuren, maar we bereikten vlot de hoofdstad van de mosterd: Dijon.
Het hotel blies koele lucht in onze vermoeide gezichten. Eerst lieten we ons hondje (kindje) uit, daarna hongerig op zoek naar voedsel. De stad was broeierig en gezellig. Een zwoele Franse chanteur vergezelde ons met mooie noten voordat we een knus pleintje bereikten. We liepen rond in de drukte en kwamen alle drie tot het besef dat we rasechte dorpskinderen zijn.
De volgende ochtend viel het sobere ontbijt tegen, maar we voelden ons fris en fruitig voor de verre rit naar het zuiden.
670 kilometer stond er op de teller, dus we rekenden op ongeveer acht uur op de Route du Soleil.
Acht uur werden elf uur. Alleen maar fileleed.
Wij zijn nog vrij nieuw in het reizen tijdens het hoogseizoen, maar ik wist zeker dat deze drukte abnormaal was.
Het leek eeuwen te duren, maar uiteindelijk bereikten we onze mooie, kleinschalige camping.
We hadden een oude, aftandse stacaravan verwacht, en die kregen we. De airco deed het, en dat was het belangrijkste met 37 graden in de lucht. De afgelopen 72 uur hadden we ons kind water beloofd, dus we zochten het strand gelijk op en smulden van een pizza bij de strandbar.
Het zwembad zag er gelukkig net zo uit als op de plaatjes. Wat we de afgelopen maanden niet meer kende was : rust, uitslapen, lezen, tijd hebben, zon en het niks moeten. Al deze factoren kwamen nu aan bod.
De dagen die daarop volgden, rolden we van bed naar zwembad en terug.
Genieten met een hoofdletter G.
Op mijn aandringen (want ik was blijkbaar de enige met ondernemingskriebels — de andere twee waren getransformeerd tot zwemluiaards) stonden we netjes voor onze camping te wachten op het toeristentreintje dat ons naar de eveneens toeristische stad zou brengen. Treintje had pech, dus dan maar de bus. Onze zoon entertainde lieve landgenoten tijdens de rit. Dat was nodig, want de zweetdruppels parelden op onze voorhoofden — een busje zonder airco dus.
We arriveerden in een heel druk stadje, waarvan we tot op de dag van vandaag nog steeds niet weten welke stad het was. Het marktje was gezellig. We kochten een zogenaamd handgemaakt leren bandje en boden af op een Sonic-handdoek, maar sprongen daarna graag terug de trein op richting camping. We waren moe, en de rest van de (dronken?) passagiers beleefde de treinrit als een pretpark, waarbij ongeveer elke vijf seconden werd getoeterd. Ons bedje in en weer klaarmaken voor een marathon aan zwem-luier-dagen.
Tussen de luierdagen door maakte ik nog een aantal prachtige wandelingen bij Collioure. Deze wandeling liep langs het strand — het ultieme geluk. In de ochtend wandelen met zicht op zee, ik zou het iedereen aanraden.
We bezochten de lokale McDonald’s en sportwinkel, en onze zoon had inmiddels een vaste plek bij het animatieteam.
Vlak bij onze camping was er een kleine jachthaven. Geheel onverwacht hadden we daar een topavond. Onze diepvriespizza van de Aldi maakte plaats voor een topdiner, en na een hilarische fotosessie bij het strand waggelden we naar de pittoreske jachthaven. Ik vind dat jachthavens altijd luxe en geld uitstralen, maar toch is het er altijd gezellig. Toevallig was het die avond markt, dus ook hier kochten we een zogenaamd handgemaakt kralenarmbandje. Verderop proostten we op het leven met een Belgisch biertje. Vakantie betekent rust en samen zijn, en ik denk dat ik voor ons alle drie kan spreken als ik zeg dat dat gelukt was.
We beleefden een fijne tijd, sliepen elke dag heerlijk lang uit, luierden eindeloos bij het zwembad en genoten zichtbaar én onzichtbaar van elkaar.
Op zaterdag 27 juli 2024 waren we vijf jaar getrouwd, en tijdens een van mijn ik-kan-niet-stilzitten-tochten had ik een mooi restaurantje uitgekozen. We hebben daar heel gezellig gedineerd en later die avond zijn we weer naar de jachthaven gewandeld.
Vakantie...
Geen zorg aan het hoofd, niets van mijn “projecten” bereikte mijn hersenpan. Alles is even LOS.
Zondag 4 augustus 2024
We zijn weer thuis. De wasjes draaiden en het enorme hoge gras werd gemaaid.
Onze laatste dagen in Argelès-sur-Mer waren fantastisch. We namen uitgebreid afscheid van het zwembad (inclusief poolparty met dure mojito en kraakverse nuggets). We bezochten de jachthaven voor de laatste keer, waar onze vakantiekilo’s werden aangespekt met churros, wafels en Franse crêpes.
Op de terugweg van Frankrijk naar Nederland hebben we onze reis definitief afgesloten in een prachtige Franse B&B: Le Marroniers in het dorpje Champrougnier. Dit verblijf had een gigantische tuin met wel 1001 plekjes om te chillen en speelgoed waar menig kinderopvang jaloers op zou zijn. De lieve uitbaters lieten ons meer dan welkom voelen in een prachtig gerenoveerd pand, met de echte charme van Frankrijk om ons heen.
Vakantie 2024, u was top!
